Uljano slikarstvo kao tehnika u stvaranju vizuelne umetnosti ima dugu istoriju, koja seže u antičko doba. Međutim, specifičan izum uljanog slikarstva kako se ono danas uobičajeno shvaća često se pripisuje sjevernoevropskim umjetnicima iz 15. stoljeća tokom sjeverne renesanse.

Razvoj i popularizacija uljanog slikarstva povezani su sa upotrebom ulja kao medija za suspenziju pigmenata. Umjetnici su počeli miješati pigmente s lanenim uljem, koje se sušilo sporije od ranije korištene jajčane tempere. Ovo sporo vreme sušenja omogućilo je umetnicima da rade sa bojom duže vreme, omogućavajući im da postignu složenije i detaljnije kompozicije.

Jedan od prvih pionira tehnike uljanog slikarstva bio je Jan van Ajk, flamanski slikar iz 15. veka. Njegovi pedantni i detaljni radovi, poput čuvenog "Arnolfinijevog portreta", prikazali su mogućnosti uljanog medija.

Upotreba uljanog slikarstva proširila se širom Evrope tokom renesanse i postala dominantna slikarska tehnika tokom 16. veka. Umjetnici poput Leonarda da Vincija i Tiziana dodatno su doprinijeli profinjenosti i popularnosti uljanog slikarstva.

Iako je slikanje ulja postalo široko prihvaćeno tokom renesanse, važno je napomenuti da su umjetnici u drugim dijelovima svijeta, kao što je Kina, također koristili pigmente na bazi ulja u kombinaciji s raznim vezivnim sredstvima vekovima prije evropske renesanse. Međutim, specifične tehnike i stilovi povezani sa evropskom tradicijom uljnog slikarstva izdvajaju ga kao značajan razvoj u istoriji umetnosti.